A veces pienso en la franca tristeza que me provoca el que no me entiendan.
Jq vive celosamente preocupada de mi, como si puediera un dia aparecer algo mas de lo que se ve, y, se que soy un hombre magico capaz de peripecias grandes, pero soy demasiado franco para ser tramposo (en mis terminos).
Mi amigos mismos me lo han dicho, me presto a interpretar. Y las mujeres son iguales todas, unas mas que otras, y siempre interpretan como les viene en gana. Y su puta gana es grosera.
Mn fue una persona importante para mi.
A
Mn llegue a quererla mucho, si, pero no planteo, ni estoy interesado en volver a involucrarme con ella.
Mn tiene tiempo que dejo de ser siquiera la sombra de lo que era. Ya nisiquiera es
Mn.
El problema radica en que a veces suelo, cuando la veo, entristecerme al darme cuenta de que aquella persona a la que yo quise, simplemente ya no existe. No es que quiera yo andar con la copia ruinosa de ella que se volvio su osamenta. No se si se entiende.
When times get rough,
and friends just can't be found.
Like a bridge over troubled water,
I will lay me down.
Amo profundamente a
Jq. Y no quiero nada con otra persona. Pero extraño a
Mn, no como esperanza, sino como se extraña a un familiar perdido. Podria decir que
Mn valia para mi mas como hermana o amiga que como pareja y quiza no me equivoque, pero no puedo reivindicar mucho con ello.
Un beso a todas mis admiradoras.